که قلم برداشتی وخواستی از غربت مولایت بنویسی اما دریغ از حافظــه ی تاریـــک تو

وذهن خاموش قلم!

توخود خوب میدانی که از چشم انتظاری چیزی نفهمیدی تو نه محبی ونه عاشق!آنـگـاه

که ادعای عاشقی کردی واز جمعه هایت به سـادگی گذشتــــی!آنگاه که سوختی ونـالـــه

سردادی ودست به دعا برداشتی امانه برای ظهورآی مسلمانان گل نرگس غریب اسـت!

افسوس که واغربتای آنکس در جهان می پیچد که در این مصیبت غریبی سهیم نباشـد.

افســـوس که تو خود غربت راسبب می شــــوی.از چه دم می زنی؟به که مـی گویــــی؟

آنانکه دم از وفا می زنند وعده را ازیاد برده اند.پای جان به میان آید همه خامـوشنـــد.

آری شاید هرکس راسودای کاری ست آنانکه اشتیاق صحبت اورا مدعی اند،بـه خلـوت

شبانه بر نمی خیزند.آنانـــکه آرزوی (والمستشهدین بین یدیه)دارند جـان گــرامـی رادر

تـــــرازوهای رژیم مصــــرف روزانـــه خرج میکننـــــد.دلــــم از این دنیــــــا گرفته...

حس میکنم قطره اشکی هستم بر روی گونه های زمین.

دلم عصر جمعه ای شده است ............