ســــرزمین عاشقــــــان بـــــی دل،واقعــــــا نمی دانــــم چگونه وصــــــف کنـم ایـــــن

ســــــرزمین سوزان ومقـــــــدس را،ســـــرزمین مــــردان آسمانـــــــی،سرزمینــــــی

کـــــه حتی قلــــم هم یاری نمی کنـــــــد تادرباره ی آن ومـــــردانش سخنی بنویســــــم،

چون قــــلم ناچیز من توانایی نوشتــــــن عزت وبزرگی آنهــــا راندارد.سرزمینـــــی که

درجای جایش می توان خون هزاران نفرازمردان پاکی راببینی که نظیرآنها درهیچ جــای

دیگـــــــرنیســــت.زمین اینجا تحمـــــل بزرگی وعظمـــــت این خوبـــــان رانداشــــــت.

اصلا آنها مردان زمینی نبودند.آنها یاران خدابودند.وشلمچه معراج آنان بودوعقل محدود

مـــــــا نمیتـــــواند بفهمـــــد کــــه این فرشتگــــــان برای چــــــه آمدند ورفتنـــــد.....

         روزگـــاران عجیبــــی آمدنــــد                     نســـل های نانجیبــــی آمــــدند

       ابتدا احساسهــــامان تـردبـــود                     ابتــــدااندوههـــامان خردبــــود

       رفته رفته خنده هازاری شـدنـد                     زخم هامان کم کمک کاری شدند

       عقده هارفتندوعلت مانده است                      درگلویم حاج همت مانده اســـت